نوح علیه السلام

مردم زمان نوح روزگار درازی بت می پرستیدند، و آن بتها را معبود خود پنداشته از آن ها امید رساندن خیر و دفع شر می داشتند، و هر شأنی از شئون حیات را مستند به یكی از آن ها دانسته و از روی جهل و هوی هر یك از آن ها را به یكی از نام های وَدّ، سُواع، یَغوث،یَعوق، نَسر نامیده بودند تا آنكه خداوند نوح را كه زبانی فصیح، و بیانی شیوا و عقلی رزین و حوصله ای فراوان داشت بر ایشان مبعوث فرمود و او را صبری وافر در برابر جدال دشمنان، و قدرت كامل در بیان حجت و بینایی بی نظیر در این كه از چه راهی خصم را قانع سازد ارزانی داشت، نوح قوم را بتوحید دعوت كرد، ایشان سخت اعراض نمودند، او از عقاب اخروی ایشان را بیم داد، آن ها از شنیدن و فهمیدم گفتارش كور و كر شدند، بثواب اخروی تطمیع و ترغیبشان كرد، انگشت در گوش نهاده و از قبول دعوتش استكبار ورزیدند، ولكن او با همه این ها دست از دعوت برنداشت بلكه با پشتكاری عجیب بدعوت بپرداخت، و در برابر ناراحتی ها صبر كرد، و باب عفو و گذشت را بروی همه آن ها گشود، و همه را از كلمات شیرین خود بهره مند ساخت، و هیچوقت امیدش نسبت به ایمان آوردن آنان سست نمی شد و هرگز یأس را در دل خود راه نمی داد بلكه همواره دعوتش توأم با استمالت و دلجویی ایشان بود، و در ابلاغ رسالت می كوشید، شب و روز و آشكار و نهان بكار دعوت مشغول بود، فكر مردم را به سر وجود و خلقت بدیع كائنات از شب های تار و آسمان پر ستاره و ماه شناور و آفتاب فروزان و نهرهائی كه از شكاف های زمین سرچشمه گرفته و زمین را از زرع و ثمار آبادان و سر سبز نموده متوجه می ساخت، و با لسانی فصیح و برهانی صریح از معبودی یكتا و قدرتی عجیب و لایزال آگهی می داد، و هم چنان ادامه می داد تا آنكه عده كمی از مردم باو ایمان آوردند و دعوتش را پذیرفته رسالتش را تصدیق كردند و اما آن هائی كه خداوند مهر بر دلهایشان

نوح علیه السلام

مردم زمان نوح روزگار درازی بت می پرستیدند، و آن بتها را معبود خود پنداشته از آن ها امید رساندن خیر و دفع شر می داشتند، و هر شأنی از شئون حیات را مستند به یكی از آن ها دانسته و از روی جهل و هوی هر یك از آن ها را به یكی از نام های وَدّ، سُواع، یَغوث،یَعوق، نَسر نامیده بودند تا آنكه خداوند نوح را كه زبانی فصیح، و بیانی شیوا و عقلی رزین و حوصله ای فراوان داشت بر ایشان مبعوث فرمود و او را صبری وافر در برابر جدال دشمنان، و قدرت كامل در بیان حجت و بینایی بی نظیر در این كه از چه راهی خصم را قانع سازد ارزانی داشت، نوح قوم را بتوحید دعوت كرد، ایشان سخت اعراض نمودند، او از عقاب اخروی ایشان را بیم داد، آن ها از شنیدن و فهمیدم گفتارش كور و كر شدند، بثواب اخروی تطمیع و ترغیبشان كرد، انگشت در گوش نهاده و از قبول دعوتش استكبار ورزیدند، ولكن او با همه این ها دست از دعوت برنداشت بلكه با پشتكاری عجیب بدعوت بپرداخت، و در برابر ناراحتی ها صبر كرد، و باب عفو و گذشت را بروی همه آن ها گشود، و همه را از كلمات شیرین خود بهره مند ساخت، و هیچوقت امیدش نسبت به ایمان آوردن آنان سست نمی شد و هرگز یأس را در دل خود راه نمی داد بلكه همواره دعوتش توأم با استمالت و دلجویی ایشان بود، و در ابلاغ رسالت می كوشید، شب و روز و آشكار و نهان بكار دعوت مشغول بود، فكر مردم را به سر وجود و خلقت بدیع كائنات از شب های تار و آسمان پر ستاره و ماه شناور و آفتاب فروزان و نهرهائی كه از شكاف های زمین سرچشمه گرفته و زمین را از زرع و ثمار آبادان و سر سبز نموده متوجه می ساخت، و با لسانی فصیح و برهانی صریح از معبودی یكتا و قدرتی عجیب و لایزال آگهی می داد، و هم چنان ادامه می داد تا آنكه عده كمی از مردم باو ایمان آوردند و دعوتش را پذیرفته رسالتش را تصدیق كردند و اما آن هائی كه خداوند مهر بر دلهایشان